ZKV

Vannacht heb ik wakker gelegen. In mijn verbeelding struikelde ik over de zoom van mijn brede broekspijpen. Toen ik die broek kocht, dacht ik nog dat ze me misschien wel mooi stond, maar dat het toch riskant was om ze te dragen op het podium. Nooit te lang, te wijd of te strak, dat weet ik wel. Maar de stof voelde zo goed, dus ik heb me laten verleiden. Stel je voor dat ik mijn evenwicht zou verliezen en met mijn kin op het klavier zou vallen? Zulke risico’s durf ik niet te nemen. In ieder geval kleed ik me discreet, zwart, als een schaduw.

Dat is immers mijn rol. Ik ben niet belangrijker dan de muziekstandaard. Wel even belangrijk. Is er geen standaard, dan kan de pianist zijn partituur niet lezen, is er geen partituurassistent om de bladen om te draaien, dan ontspoort het muziekstuk. Solisten spelen alleen het bekende repertoire uit het hoofd dat ze op den duur helemaal kunnen zingen, maar geen verplichte of minder bekende werken.

Mijn rol is bijna uitgespeeld. Meer en meer pianisten schakelen over op een tablet. Dat kunnen ze bedienen met hun linkervoet. Stiekem ben ik daar blij om, want mijn ogen gaan achteruit. De pianist zit met zijn neus op de partituur, maar ik zit dubbel zo ver. Een bril staat me niet, daar begin ik niet aan.

Goed ik ben getraind, zeg maar gepokt en gemazeld: noten lees ik als de beste. Het is zowat mijn tweede beroep. ‘Linea, je bent niet meer dan een blaadjesdraaier, verbeeld je maar niets,’ zegt mijn moeder altijd. Dat doe ik ook niet. Zou ze jaloers zijn dat ik daar op het podium zit tussen al dat talent, iets wat zij nooit heeft kunnen bereiken? Daarom moest ik ook zo mijn best doen op de muziekschool en later aan het conservatorium. Maar te goed moest het nu ook weer niet gaan. En toen ik al vroeg last kreeg van mijn schouder, leek ze niet eens teleurgesteld dat ik geen professionele violiste zou worden. Muziekleerkracht was goed genoeg.

Enfin, het gaat dus niet over mij. Ik geef toe dat het me altijd veel plezier heeft gedaan als mijn vroegere medestudenten me bleven vragen om de bladen te komen omdraaien bij een belangrijke opdracht. Je moet fit zijn, goed geslapen hebben, een goede reflex hebben, de goede timing voelen, geen fractie te vroeg of te laat. Ik weet bij wie ik wat vroeger mag draaien en bij wie het echt tot aan de laatste noot moet voor ik vliegensvlug omsla.

Soms checken we samen dat de bladen niet aan elkaar kleven. Stel je voor dat ik er twee tegelijk zou draaien. En niet te hard trekken of het papier gaat vliegen. Die dingen gebeuren af en toe en niet iedereen kan daarom lachen! Ik mag ook niet bij de basregisters van de piano blijven haken, moet mijn linkerhand gebruiken, want anders hang ik voor de pianist. Maar ik ben linkshandig, geen probleem. Mijn lange haren bind ik samen, die mogen ook niet als een gordijn in de weg hangen. En niet niezen, alsjeblieft. Je ziet het, er komt best wat bij kijken.

De keer dat de partituur van de standaard gleed, waren we gelukkig nog aan het repeteren. Een hobbelige repetitie, want eerst stonden de wieltjes onder de piano nog niet vast. Och, we hebben eens goed gelachen. Die andere keer dat de pianiste niet zo fris rook, zeg maar verschrikkelijk transpireerde, was niet zo fijn voor mij. Ik draag altijd een speciaal podiumparfum. Dat is mijn geheimpje, onopvallend en zacht.

En vanavond doe ik het dus voor de laatste keer. Eigenlijk wilde ik niet meer, maar ach die lieve Francis heeft me overtuigd. Als er één iemand is die me kan overtuigen om er toch mee door te gaan, is hij het wel. Voor hem zou ik zelfs overwegen om te gaan brillen. Nu moet ik niet emotioneel worden. Ik heb een ander broekpak aan, geen zoom om in te blijven haken, geen brede mouwen, geen hakken. Eenvoudig en netjes zoals het hoort.

Francis heeft me extra bedankt dat ik hem toch nog een keertje wil assisteren, hij is echt een schat die ik niet in de steek wil laten bij dit concert. Vroeger was ik stiekem verliefd, en dan vooral op zijn handen. Ik fantaseerde wel eens van dat hij met zijn soepele vingers piano speelde op mij. Het is helaas bij fantasie gebleven. Hij koos voor een collega. De repetitie eergisteren was wel weer super gezellig. We zijn nog iets gaan drinken achteraf en hij heeft gezegd dat ze uit elkaar gaan na al die jaren.

Goed, het is zover, bij de les blijven nu. We gaan het podium op. Kan ik braaf naar de noten blijven kijken en niet gaan dromen? Als ik me maar niet verlies in zijn grote prachtige handen, zijn lange, slanke vingers die vol overgave lopen, dansen, hameren, roetsjen, strelen en aarzelen of vlinderen over het klavier. Gewijde stilte, de eerste noot.