Podium
Creatief Schrijven
Tijdens het schooljaar 2025-2026 heb ik een cursus Woordstudio en Creatief schrijven gegeven in Cinema Rix in Deurne, een initiatief van Academie Deurne.
We hebben gewerkt aan fabels en sprookjes. Op 2 juni hielden ze hun toonmoment. Ze mogen echt trots zijn op zoveel enthousiasme en zulke heerlijke teksten vol verbeelding.
Ik mag een paar korte voorbeelden aan je voorstellen!
Inhoudsopgave
Sidderen
Door Ria
Het addervrouwtje lag in de warme augustus- zon te genieten. Een heerlijke late zomerdag was het. Plots voelde ze dat er wat stond te gebeuren.
Ze sidderde even.
Na zijn comfortabele verblijf in de baarmoeder waarbij hij er warmpjes had in gezeten, gleed Bas doorheen het vlies en kwam terecht op de grond.
Alzo werd Bas een addertje IN het gras.
Hij vond al meteen zijn leventje plezierig want na hem waren er nog zo’n tiental broers en zussen in het gras beland.
Zijn moeder riep haar kroost telkens weer bijeen ‘Hé, addergebroed, hier blijven.’ Ze was nog bekommerd over haar kroost, hoewel die allen best al flink voor zichzelf konden zorgen.
Bas deed niets liever dan zwemmen en dan weer zonnen. Kortom, hij voelde zich goed in zijn vel. Tot hij op een dag merkte dat zijn huid rimpelig werd. Hij kon zijn ogen niet geloven.
Trouwens, ook die werden troebel en Bas werd ongerust. Hij was nog zo jong. Nauwelijks geboren en de veroudering was al zichtbaar.
Zijn ganse familie was er ondertussen vandoor .. tja… dat heb je wel eens met adders en Bas wist niet waar hij om raad kon.
Het aftakelingsproces zette zich verder en in een spanne van enkele dagen vertoonde de huid van Bas grote barsten. Doodongelukkig bleef hij aan wal. Hij durfde niet langer in het water. Bang dat het allemaal nog erger zou worden en dat hij zou sterven.
Toen merkte hij dat het troebele zicht veroorzaakt was door een vlies dat zich gevormd had voor zijn ogen en over zijn ganse lichaam, onder de gebarsten huid.
Het was alsof de zon doorbrak en Bas begon te lachen … eindelijk begreep hij dat hij niet doodging, maar een nieuwe huid kreeg, een nieuwe levensfase begon … Bas glimlachte en dacht ‘kijk, Bas krijgt een nieuwe jas! Dat ik daar bang voor was.’
Lief Dagboek
Door Aline Marie
Ik weet niet of ik jou reeds over Fabio vertelde; de jongen kwam vorig jaar in het kleinste, slecht te verwarmen, huisje in ons achterafsteegje wonen. Hij had de leeftijd die mijn doodgeboren kindje op dit moment zou hebben. Ik ontfermde mij over hem. Ik bracht hem warme soep, wat sneetjes van mijn zelfgebakken brood en hield hem af en toe gezelschap.
Nu, deze ochtend vroeg, hoorde ik de stevige tred van gendarmebottines. Het deed mij denken aan de intrede van den Duits, vlak na de dood van mijn zoontje. ‘Dit brengt weinig goeds,’ dacht ik en ik sloop behoedzaam naar buiten.
Ik was de enige die de panikerende jongen in het kleine dakraampje zag zitten, omdat het uitgaf op mijn achterdeur. Mijn lichaam begon te trillen, mijn hart bonsde, mijn ademhaling stokte – ik kreeg geen lucht meer.
De jongen sprong, belandde op een millimeter afstand van de gezamenlijke mesthoop en probeerde, al hinkend, te vluchten. Ik smeet hem de juten zak toe, waar ik net het laatste graan uit had gegoten.
Zoals elke vrijdag was ik brood aan het bakken. Hij kroop erin en ik schopte de zak een hoek in, alsof het een zware lading betrof waar ik vanaf wou. ’Gered,’ dacht ik.
De deurwaarder, bij wie ik nog als dienstmeisje had gewerkt, gaf mij een bemoedigende blik. Hij besloot het huis van de jongen niet binnen te kunnen, en maakte duidelijk dat hij terug zou komen met een slotenmaker.
Je kunt je voorstellen, Dagboek, dat mijn lichaam helemaal begon te daveren, de tinteling zindert nog na. We hadden weinig tijd om Fabio aan te manen langs achter zijn huis te betreden, de dierbaarste spullen in de zak te steken en zich in mijn huis te verschansen.
Hier zit ik nu, op een winterse middag, met een jongen die ik redden wil – nu hij zijn achterstallige huur moet afbetalen. Ik weet niet wat we zullen ondernemen, maar het zal ons lukken. Al spreken we niet dezelfde taal, mijn toverkrachten zullen helpen helen en heropbouwen.
Zoete verleiding met knapperige les
Door Lutgart
Ingrediënten:
Een houthakker
Een stiefmoeder met harde plannen
Twee hongerige jonge kinderen, een jongen en een meisje
Een groot donker griezelig bos
Een handvol witte kiezelsteentjes
Twee sneetjes brood in kruimels
Een huisje van koek en suiker
Één hongerige heks
Een gloeiend hete oven en een portie slimme schranderheid
Bereiding:
Meng armoede met wanhoop en stuur twee jonge kinderen het donkere bos in.
Strooi eerst kiezelsteentjes voor de weg terug naar huis en doe dit ook zo met de broodkruimels om spanning te creëren.
De vogels eten vervolgens de broodkruimels op, dus weg is de weg.
Plaats midden in het bos een verleidelijk huisje van suiker en koekjes.
Laat de heks vriendelijk lachen. En laat de heksenhonger toenemen.
Laat Hansje sudderen in een kooi en laat Grietje roeren in de ketel vol angst.
Wanneer de oven gloeit, meng dan de moed met slimheid en durf.
Daarna duw je de heks in haar eigen recept.
Werk de bereiding af met een veilige terugkeer naar huis.
Serveertip: dit alles smaakt het beste met grote ogen en een lesje erbij: Niet alles wat zoet is, is veilig.
Wil je zelf aan de slag?
In september geef ik de Creatief Schrijven cursus ‘Dierenfabels in het Sprookjeshuis’. In vier sessies experimenteren we met taal, lezen we inspirerende dierenverhalen en werken we stap voor stap aan een eigen tekst. Er is ruimte om te proberen, voor te lezen en feedback te krijgen in een kleine groep.
De cursus vindt plaats in het Sprookjeshuis in het Rivierenhof in Deurne. Een plek waar verhalen bijna vanzelf ontstaan.